کتاب دیدار احمد محمود از سه داستان کوتاه تشکیل شده که اولی را نپسندیدم ( کجا میری ننه امرو ) ولی دومی و سومی را پسندیدم ( دیدار و بازگشت ) . چیزی که در سبک داستان نویسی احمد محمود در این سه داستان برای جالب و قابل ملاحظه بود سبک روایی او است . احمد محمود خود به عنوان نویسنده و یا به عبارتی دیگر به عنوان " دانای کل " همیشه کنار شخصیت های داستانش حضور دارد ، با آنها به گفتگو و محاوره می پردازد ، گاهی از آنها درباره دغدغه هايشان می پرسد و آنها را به فکر فرو می برد و گاهی شخصیت و افکارشان را به چالش می گیرد . اینگونه شخصیت آنها را می شکافد و به لایه های درونی افکار ، ذهنیات و منویات قهرمانان قصه هایش نقب می زند . به همین خاطر است که اینگونه با احساسات و افکار آنها درگیر می شویم و زاویه های پنهان روح خود را در تردیدها و تشویش های ذهنی آنها سراغ می گیریم . مثلا" در قسمتی از داستان دیدار می خوانیم:

" همه رفته اند ، همه ! سروجان ، بادله ، شکر ،  همه ! دیگر کسی نمانده است . پیرزن چشمها را باز می کند . چرا اینقدر از دده نصرت گریز می زند ؟ چرا نمی خواهد حرفها یادش بیاید ؟ کارها یادش بیاید ؟ از مرگ می ترسد ؟ ( نه ! مرگ حقه ! همه باید برن ) { "پس چی ننه غلام ؟ " . "دلم نمی خواست که دده زودتر از مو بمیره ." } " .

همین تکه ساده از داستان نمایانگر سبک روایی خاص احمد محمود است . ابتدا نقل قول از پیرزن و بعد درگیر شدن با حالات روحی او . از خودش ( و از ما ) درباره فراز و فرودهای ذهنی ننه غلام ( پیرزن ) سوال می کند . چرا نمی خواهد حرفها و کارها یادش بیاید ؟ آیا از مرگ می ترسد ؟ با این عبارات ما را در دردها و دغدغه هايی که در ذهن خودش و ننه غلام دور می زند سهیم می کند . بعد درست مثل کارگردانی که ناگهان در صحنه ظاهر می شود و درباره نقش از بازیگران سوال می پرسد پا به میان داستان می گذارد و از ننه غلام سوال می کند . به این ترتیب خط روایی علت و معلولی کامل می شود و ما پی می بریم که ننه غلام نه از مرم می ترسد و نه مرگ دده نصرت برایش غیر قابل قبول است . آنچه قابل پذیرش نیست آرزوی ننه غلام است که دوست داشت زودتر از عزیزانش از دنیا برود تا به غم دوری و هجران آنها ننشیند .

اما قهرمان داستان بازگشت یک سر و گردن از قهرمان داستانهای اول و دوم بالاتر است . سبک روایی داستان و ساختار توصیفی و استعاری آن هم به قوام اثر کمک کرده است . در بازگشت محمود بیشتر با شخصیت های داستانش درگیر شده است و در عین حال درون مایه شخصیتی آنها و پس زمینه فرهنگیشان را بیشتر به مخاطب شناسانده است . با توجه به اینکه آدمهای هر سه قصه خوزستانی هستند و طبعا" تمام خوانندگان با فرهنگ آنان آشنا نیستند ؛ نیاز به بازشکافی عناصر فرهنگی بومی در این داستانها بیشتر احساس می شود . در داستانهای اول و دوم این خلاء کمتر پر شده است . اما در داستان سوم گویی نویسنده قد کشیده است و ضمن پرداختن به دغدغه های بومی ما را با گرفتاریهای ملی هم درگیر می کند و به داستان پس زمینه ای تاریخی هم می بخشد. از سوی دیگر بافت روشنفکری جامعه را در برابر ساختار عوام زده و یا لمپن وار آن قرار می دهد و تقابل این دو را از نگاه یک روشنفکر ملی گرا به تصویر می کشد و به تحلیل چالشهای چنین شخصیتی می پردازد .اینگونه است که با تشویش ها و نگرانی های شاسب قهرمان داستان همراه می شویم . دل به او می سپاریم . گاهی در دل از او انتقاد می کنیم ، گاهی برایش دل می سوزانیم و گاهی به او آفرین می گوییم . همزمان ورقهایی از تاریخ معاصر را بازخوانی می کنیم و به قضاوت می نشینیم . بعد جذاب و دلپذیر شخصیت شاسب پیچیدگی و سردرگمی فکریش است که میان آرمانهای روشنفکری و واقعیت های ملموس زندگی معلق مانده است و مجبور است مدام یکی به نعل بزند و یکی به میخ . می خواهد پرواز کند و به هر سو سرک بکشد اما موقعیت او در جامعه ای که زندگی می کند به خرمگسی می ماند که در اتوبوس مدتی افکار او متوجه خویش می کند :

" خرمگس درشتی به شیشه پنجره چسبیده بود � زنگاری بد رنگ ( چه می دونم شایدم تازه شروع شده     باشه !  ) هوس کرد با چوب کبریت بزند به سر خرمگس � ( چشم مرکب داره � هزارتا ! ) حالا خرمگس بالای سر مرد زرقانی بود . مرد زرقانی کنار دستش بود . خرمگس وزوز می کرد . ( ترسید ! از جانش ! ) خرمگس ، انگار جای خودش ایستاده بود ( چن روز عمر میکنه ؟ لابد عمر نوح ، خیال میکنه ! ) . ردش را دنبال کرد ، حالا روبروی آینه بود ، مضاعف شده بود . ... خرمگس پیدا شد . اصلان با لنگ زدش ، افتاد کف اتوبوس . مزد زرقانی گفت :     -بی خاصیت ! و تخت زمخت گیوه را گذاشت رو خرمگس ( تما شد � حرص کثافت و رنج پر زدن � تمام شد ، همه چیز ! ) هوس سیگار کرد ( خرمگس میفهمه ؟ کبریت زد ( چیزی حالیش میشه ؟ ) دود را بلعید ( روح چی داره ؟ ) یا از جنسی دیگه اس ؟ دشت پیدا شد . خورشید بر قله آسمان نشسته بود . جزیره های کوچک نخلستان ها. دور از هم ساهی می زدند . "

محمود در عین حال آنچنان که از پاراگراف فوق مشخص است زندگی و تلاشهای مکرر آدمها برای ادامه آنرا به چالش کشیده و کثافت زندگی را به رخمان می کشد . کثافتی را که شاسب در آن غوطه می خورد و بیهوده همچون خرمگس سعی دارد هر طور شده خود را از آن رها کند . اما نویسنده خوب می داند که این تلاشی بیهوده است . استیصال و استحاله فکری شاسب در جای جای داستان موج می زند و در انتها به اوج می رسد :

" ... یکهو ماتش برد . شاسب را دید ، با پایجامه نو ، قامت افراشته ، میانجای خانه ، زیر باران � خیس خیس و انگار مجسمه ای از سنگ

-          نه !

از پس جام بخار گرفته و از پس تور سربی رنگ باران و در سحرگاهی این چنین خیس و خاکستری ، چشم عطر گل درست می دید ؟ - لبان عطر گل لرزید

-          چه به سرت اومده مادر ؟ " .

و این شاید تعبیری هم باشد از رستگاری .