امروز درباره خدا سخن خواهم گفت. خدایی که اسپینوزا عشق را در او یافته بود . و به شیوه ای مشابه اسپینوزا نیچه. یکی دو نکته را باید اینجا روشن کنم . در هنگام تفکر فلسفی نباید طوری فکر کنید که نتیجه ای را بگیرید که دوست دارید و یا فکر می کنید درست است . مثلا بیشتر ما اگر فکر کنیم a+b=c سعی می کنیم هنگام تفکر درباره سه عنصر a, b,c طوری استدلال کنیم که دقیقا" به همین نتیجه برسیم . حال آنکه ممکن است این نتیجه درست نباشد . یادمان باشد که ما به دنبال اثبات حقیقتیم و نه چیز دیگر .

در پاسخ کامنتی که کیمیا گذارده است : خوبی و بدی تعاریف انسانی هستند . پیامبران همه مصلحان اجتماعی بودند که سعی داشتند جامعه را از آنچه "بد" می پنداشتند دور نگاه دارند . حقیقت ( روی این کلمه تاکید می کنم ) این است که نیک و شر الهی و سرمدی وجود ندارد . یعنی نمی توان پذیرفت که در طبیعت مفهومی به صورت مطلق بد است . یعنی نسبت به همه چیز حتی خداوند "شر" محسوب می شود . همه چیز در درون خداوند است . تمام مفاهیم و کردارها و اشیاء . هر آنچه وجود دارد حالتی است از یکی از صفات خدا . مگر می توان تصور کرد بعضی از صفات خدا خوب و برخی بد باشد . اینها طبقه بندیهای انسانی است و در خدا راه ندارد . اما اگر بخواهیم درون جامعه انسانی سخن بگوییم مفهومی به نام فضیلت مطرح می شود و مفاهیمی چون خوشبختی و اخلاق . نیچه می گوید اخلاق حربه ای است در دست ضعفا برای تقبیح عمل قدرتمندان . با خواندن این سخنان ممکن است شما به سرعت موضع بگیرید و بگویید هر آنچه از خوبی و بدی می شناختیم با این چند جمله زیر سوال بردی . پاسخ می دهم باید فضیلت و خوشبختی واقعی را که این فیسوفان بلندپایه بدان اعتقاد داشتند بشناسیم ، تا بدانیم جایگاه نیکی در زندگی بشر کجا است . مقدمه "نیک برین " شناخت خداوند است و درک آن اقیانوس زیبایی و عشق که ما در آن شناوریم . وقتی که این مفهوم درک شد ، نیک برین معنی پیدا می کند . آن جا است که نیکی عین فضیلت و خوشبختی است و بدی نه در حق دیگران که در حق خود است . آنجا است که می فهمیم نیکی نیازی به پاداش ندارد که خود پاداشی ازلی و ابدی است و عین خوشبختی . مگر می شود کسی عاشقانه به خداوند بیاندیشد ( و باز روی این کلمه تاکید می کنم ) و نیکی را نشناسد ؟ می دانم . قضیه هنوز مبهم است . در سفری که آغاز کرده ایم با اسپینوزا و نیچه و دکارت همراه خواهیم شد تا "نیک برین" را بشناسیم . پیش از هر چیز درباره خداوند سخن خواهیم گفت  . خداوندی که از ما جدا نیست و ما همه او و حالتی از اوییم . خداوند را نمی توان تصور کرد . خداوند را تنها می توان اندیشید . در نوشته بعدی درباره خداوند سخن خواهم گفت . اما امروز بسنده می کنیم به فهرست موضوعاتی که در روزهای آینده درباره اش صحبت خواهم کرد :

خداوند

دو صفت جوهر ( اندیشیدن و بعد )

حالات

زمان و ضرورت

جدایی میان خدا و جهان و مسئله وحدت میان آندو

و پایان مطلب با "درباره ی شادی ها و شورها " از کتاب "چنین گفت زرتشت " نیچه :

برادر ، اگر تو را فضیلتی باشد و آن فضیلت {براستی} از آن تو باشد ، هیچ کس دیگر در آن با تو انباز نیست . بی گمان، می خواهی آن را به نامی بنامی و بنوازی : می خواهی گوش اش را بکشی و با آن بازی کنی . بدان که با این کار اکنون نام آن میان تو و مردم همگانی شده است و تو با فضیلتت در شمار مردم و رمه در آمده ای . همان به که بگویی: آنچه روان ام را ناخوش است و خوش است ، و نیز آنچه مایه گرسنگی اندرون ام است ، ناگفتنی است و بی نام . فضیلتت بلند پایه تر از آن باد که نام ها بدان آشنا توانند شد . و اگر از آن سخن بایدت گفت ، شرمنده مباش از این که از آن با زبان شکسته سخن گویی . بگوی و با زبان شکسته بگوی که : این است نیک من ، این را عاشق ام . سراسر اینگونه خوش آیند من است . من نیک را اینگونه می خواهم و بس . نه می خواهم شریعت خداوندی باشد نه قانون یا نیاز بشری . مباد آن که مرا رهنمای ملکوت ها باشد و بهشت ها . این که بدان عاشق ام فضیلتی است زمینی که در آن زیرکی کم است و خرد عام کمترین . باری ، این پرنده خود در کنارم آشیانه ساخته است . از این رو دوست اش می دارم و می نوازم اش . اکنون در کنارم بر بیضه های زرین اش می نشیند . اینگونه با زبان شکسته فضیلت خویش را بستای . روزگاری تو را شورها بود که آنها را شر می خواندی . اما اکنون دارنده ی فضیلت های خویشی و بس : آنها از دل شورهایت سر بر آورده اند . برترین غایتت را در دل این شورها نهادی ؛ آنگاه فضیلت ها و شادی هایت شدند . چه از پشت تندخویان بودی ، چه شهوت پرستان ، چه متعصبان ، چه کینه جویان : سرانجام شورهایت همه فضیلت گشته- اند و دیوان ات همه فرشته  . روزگاری تو را در دخمه ی خویش سگان شرزه بود . لینک آنان سرانجام  پرندگان و نغمه سرایان خوش آواز شدند ... از این پس دیگر هیچ شر از تو سر نخواهد زد مگر شری که از ستیزه میان فضیلت هایت سر زند . برادر اگر بختیار باشی تو را یک فضیلت باشد و بس : اینسان سبک تر از پل خواهی گذشت ... انسان چیزی است که بر او چیره می باید شد ! از این رو می باید به فضیلت هایت عشق ورزی ؛ زیرا که بر سر آنها فنا خواهی شد.

چنین گفت زرتشت

:. شعری که زندگی است :  امروز شعری از خودم ( ا.آفتاب ) :

در خنکای تاریک روشن سحر

دل آزرده سوی دریا شدم

سبویی بر دوش

در آرزوی تشنه جامی که شاید

از آینه چشمان تو برگیرم

در بی انتهای زمردین نور و هستی

چونان مرغان بی خانمان

در جستجوی پناهگاهی حقیر

در پَست پشته های سنگلاخهای بی امید

نه !

من به تماشای طلوع نمی شینم

در چشمان تو چیزی هست

که با هر نفس در قلبم طلوع می کند

و ترانه رگهایم

حدیث مکرر عشق می شود

بارقه ای که

گر به تجلی در آید

آفتاب

از شرم حقارت عتیق اش

خاطره طلوع را به تاریخ می سپارد

من اینگونه کران تا کران

در طلایی رنگ ، افق بی انتهای ماسه ای رنگ

میان شاخه های تشنه خارهای بی امید

در تو زاده می شوم

و کلامت

که حریری است بر پیکر آینه

مملو از ظرافت مهتابی رنگ زنانه

در زرفنای بی آرام وجود خسته ام

ترنم ترانه می شود

و کیمیای شعر

از کلامم شعله می کشد

من اینگونه طلوع می کنم

من اینگونه تجلی آفتاب می شوم

سه شنبه 17 شهریور ماه 1383